Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Το μπαλκόνι

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Σταθμευμένο το αυτοκίνητο και περιμένω. Βγάζω τον φορητό, κάποιο διηγηματάκι για να γράψω. Στον πρώτο όροφο αυτή. Ογδόντα και. Σαν αλλοπαρμένη. Με σπασμένη τη φωνή. Και την ίδια πάντα ερώτηση. «Καλέ κύριε» ή «νεαρέ» ή «κυρία», ανάλογα με τον περαστικό, «τι ώρα είναι;».

Έστω και αν πέρασαν δύο ή τρία ή πέντε μόλις λεπτά από τον προηγούμενο. Τα γεράματα, λέω, λωλαίνουν τους ανθρώπους. Μπορεί και η μοναξιά. Ένα μπαλκονάκι ο κόσμος της. Θέλει κάποιον να μιλάει. Έστω και για ένα «εφτά παρά είκοσι» ή «έξι και σαράντα τέσσερα».

Αλλά εγώ ψάχνω την ησυχία μου. Θέλει συγκέντρωση η γραφή. «Καλέ κυρία, τι ώρα είναι». «Εφτά παρά δέκα, κυρά Λένα» απαντά η περαστική δίπλα από το μισανοιγμένο τζάμι μου. «Τι τρέχει με την τρελόγρια;» προλαβαίνω να ρωτήσω.

Γυρίζει προς το μέρος μου και σαν να με μαλώνει «Τέτοια μέρα, στις εφτά ακριβώς, έχασε τον γιο της με μηχανάκι, πάνε τριάντα χρόνια» απαντάει. Και εγώ ξεροκαταπίνω, νιώθω να με πνίγει το αυτοκίνητο. Θέλω να γράψω ένα διήγημα για τα σταματημένα τα ρολόγια και για τους σκοτωμένους γιους που επιστρέφουν ύστερα από τριάντα χρόνια, για να ανέβουν στο μπαλκόνι και να φιλήσουν τα χέρια των μανάδων τους που ακόμη στέκονται και καρτερούν.

«Καλέ κύριε, τι ώρα είναι;» ρωτάει με το που ανοίγω την πόρτα του αυτοκινήτου. «Εφτά» της απαντώ δίχως να το πολυσκεφτώ. Και τη βλέπω να σκύβει το κεφάλι, να γυρίζει την πλάτη και να μπαίνει στο διαμέρισμα.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές





Διαβάστε επίσης:
Δείτε όλα τα τελευταία νέα >>

Αρχειοθήκη ιστολογίου >>

.

.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...



Powered By BloggerTips.gr