Πρόσκληση σε δείπνο

Δημήτρης Χριστόπουλος


Ο Μαξ αποκοιμήθηκε με τη «Μεταμόρφωση» στο στήθος του και τους ήχους των Beatles στα αφτιά του. Οι γονείς του από νωρίς είχαν καλεσμένους και η μητέρα του όλη την ώρα στην κουζίνα να ετοιμάζει του κόσμου τις λιχουδιές. Τώρα που πέσανε βιαστικά για ύπνο χωρίς να συγυρίσουν, είπε κι αυτός να βγει επιτέλους από την κρυψώνα του. Η κοιλιά του έπαιζε ταμπούρλο. Μεσάνυχτα κι είχε καλέσει –λέει- σε δείπνο τον Γκρέγκορ Σάμσα, που είχε μέρες να βάλει μπουκιά στο στόμα του, απεργός πείνας, καταδικασμένος να πεθάνει από βρομιά και ασιτία.

Από το σιφόνι του νιπτήρα πρόβαλαν δειλά δυο κεραίες. Τα ατροφικά ποδάρια αδυνατούσαν να στηρίξουν το ευτραφές σώμα. Ξέρεις –είπε, τσιμπώντας ένα σπυρί ζουμερό κιμά- οι γονείς μου άρχισαν να εργάζονται. Ναι, ναι. Αυτό που σου λέω. Δεν είναι πλέον εξαρτημένοι από μένα. Κι αυτό είναι καλό. Καλό σημάδι. Κι η αδελφή μου αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Απ’ αυτή την άποψη μπορείς να πεις πως ακόμα τούς είμαι χρήσιμος. Όσο για μένα, αρχίζω να συνηθίζω τη νέα μου ζωή, αν και οι άλλοι αποφεύγουν επιμελώς να με βλέπουν. Σαν να έγινα ξαφνικά αόρατος.

Τα μαυρισμένα μήλα δεν τα άγγιξε. Ευχαριστώ, είπε, για όλα. Καιρό είχα να απολαύσω ένα τόσο πλούσιο δείπνο. Ξέρεις, Μαξ, από τότε που-, δυσκολεύομαι όσο να ’ναι. Επιδόρπιο δεν μου χρειάζεται, κι έξυσε ασυναίσθητα την πλάτη του, λες και κάποιο τραύμα ανεπούλωτο πυορροούσε ακόμα.

Λιμοντσέλο υπήρχε άφθονο στα λεπτεπίλεπτα ποτήρια. Με τη μεσαία προβοσκίδα άδειασε το πρώτο σφηνάκι και σε λίγο το δεύτερο και το τρίτο. Ένας συριγμός πρόδωσε την ευχαρίστησή του και ένα τρέκλισμα στα πίσω πόδια. Ο Μαξ δεν μπορούσε να πιει. Το απαγόρευαν οι γονείς του. Είχε εύθραυστη υγεία.

Ήταν ώρα να φύγει. Ο Γκρέγκορ αποχαιρέτησε κάνοντας με τις κεραίες του βαθιά υπόκλιση, μπήκε στο μπάνιο και από το χείλος της λεκάνης μ’ ένα μακροβούτι, τσουπ, εξαφανίστηκε. Ο Μαξ τσούλησε τις ρόδες και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Ήταν σίγουρος. Αρκεί να το πιστέψεις, αρκεί να το θέλεις πολύ για ν’ αγαπήσεις έστω και μια φορά τον γαμημένο εαυτό σου. Κλείνεις τα μάτια και τότε μπορείς να δεις καθαρά αυτό που ευχόσουν, όχι αυτό που θέλουν να βλέπεις οι άλλοι. Μια τσεκουριά στην παγωμένη εντός σου θάλασσα.

Το φως σαν τον κλέφτη τρυπώνει κάτω από τις χαλασμένες γρίλιες. Ο Μαξ ανοίγει τα μάτια του ύστερα από έναν ταραγμένο ύπνο, σηκώνεται και βαδίζει καμαρωτός για το μπάνιο. Μια κατσαρίδα ξαφνιάζεται και βουτά–μπλουμ- στο νερό.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




.

.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Περισσότερα για εσάς

by anemosanatropis

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *





Powered By BloggerTips.gr