Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

«Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε τα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος. Το νου σου ε;»



Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουνίου του 1940. 
Την αληθινή της βιογραφία -αυτή που συνέβαινε μέσα της- την είπε στην ταινία «Παραγγελιά» του Παύλου Τάσιου, ακριβώς γιατί εκεί μίλησε με τους δικούς της στίχους : 
«Θα σηκωθείς και θα χορέψεις...βεργούλες και με δείρανε...και θα κρατάς στις χούφτες σου, μ’ αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου. Είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει. Κι όταν έρθουνε να σου πουν εδώ δεν είναι τόπος και χρόνος για τέτοια πράγματα, τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε».
Η δική της φαλτσέτα ήταν οι λέξεις της. Με αυτές θέριζε, αναδεικνύοντας την αθέατη πλευρά των γεγονότων και των διαχρονικών φαινομένων, γράφοντας 30 χρόνια πριν για πράγματα απολύτως επίκαιρα σήμερα : «Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά και μετριέται πιάτο πιάτο μαζί με τα κομμάτιά τους στον πάτο του φωταγωγού»
Όχι δεν είναι τυχαίο –καθόλου τυχαίο- που η ποιητική της συλλογή «Τρία κλικ αριστερά», πούλησε τρελά, φτάνοντας νούμερα που μόνο ο Ελύτης και ο Ρίτσος έφταναν. 
«Δεν ξέρω πώς γράφουν οι άλλοι. Εγώ ζούσα και έγραφα», είπε κάποτε. Θα μπορούσε να είχε πει «Εγώ πέθαινα και έγραφα». Γιατί η αλήθεια είναι ότι πριν «κοινωνήσει» τον θάνατο σ’ ένα κοκτέιλ χαπιών και αλκοόλ, τον είχε δοκιμάσει πολλές φορές, σε μικρές δόσεις : «Ποια ανθρώπινη ανάμνηση με κρατάει εδώ;
Γιώργο;...Μυρτώ;...Ποιου τρόμου το αδικαίωτο τεκμήριο με κρατάει εδώ;
Φίλοι μου; Αδέλφια μου; Σύντροφοι; Γιατί δεν περνάω απέναντι που ο άνεμος λογχίζει τις φωτιές; »
Δεν ξέρω αν εκεί που βρίσκεται τώρα, ακούει τον άνεμο να λογχίζει τις φωτιές… 
Ομολογώ πάντως, ότι συχνά –ιδιαίτερα όταν περπατάω στη γειτονιά που την σημάδεψε η δική της ποίηση, στα Εξάρχεια- την ακούω να μου ψιθυρίζει : 
«Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε τα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος. Το νου σου ε;»


Διαβάστε επίσης:
Δείτε όλα τα τελευταία νέα >>

Αρχειοθήκη ιστολογίου >>

.

.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...



Powered By BloggerTips.gr