Μανώλης Ηλιάκης: Ήρθε η ώρα να πατήσουμε το κουμπί


Αν η Αριστερά δεν καταφέρει, τώρα που οι συνθήκες μοιάζουν δυσκολότερες από ποτέ, να σηκώσει το γάντι απέναντι στην απογοήτευση και την άχρωμη δυσαρέσκεια, θα ξεπεραστεί από την Ιστορία. Και μόνο η Αριστερά ενωμένη μπορεί να υπερβεί τον εαυτό της και να είναι πιστή σε αυτό το ραντεβού.

Του Μανώλη Ηλιάκη, μέλους του Π.Σ. της ΛΑ.Ε.
Ήδη από την περίοδο της έναρξης της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, αλλά και ακόμα εντονότερα τα τελευταία δύο χρόνια του συμβιβασμού από μεριάς ΣΥΡΙΖΑ και της διάχυτης απογοήτευσης στην κοινωνία, ο συνδικαλισμός (εργατικός ή φοιτητικός) έχει αλλάξει ριζικά σε σχέση με το πώς μπορεί να τον είχαμε μάθει παλιότερα. Είναι ενδεικτικό ότι, με την έλευση συνεχώς καινούριων μνημονιακών μέτρων χρόνο με το χρόνο η στοχοθεσία και η κινητοποίηση των συνδικάτων απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από την διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας στον εκάστοτε χώρο και «αναγκαζόταν» να επικεντρώνεται στην προσπάθεια διατήρησης των κεκτημένων δικαιωμάτων από παλαιότερους αγώνες που το ένα μετά το άλλο έμπαιναν στο στόχαστρο προς κατάργηση. Έτσι, στη σύγχρονη συγκυρία, ζήσαμε την πάλαι ποτέ γενιά των 700 ευρώ ως μια οικονομική τάξη που δεν μπορούσε να επιβιώσει και να ανταπεξέλθει στις σύγχρονες ανάγκες, η οποία πλέον θεωρείται «ρετιρέ» για τη φρέσκια γενιά των 400 ευρώ με ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα επιβίωσης και μόνη εναλλακτική τη μετανάστευση. Σε αυτή τη γκρίζα προοπτική το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να αντιπαραβάλλει μαχητικούς αγώνες που να μπορούν να αντιστρέψουν το κλίμα, καθώς οι όποιες κοινωνικές αντιστάσεις παραμένουν αναιμικές απέναντι στη συνεχιζόμενη λιτότητα.
Οι παραπάνω ριζικές αλλαγές στη διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας (και ειδικότερα της νεολαίας) προφανώς δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστο και το χώρο όπου συσσωρεύεται μαζικά η νεολαία, δηλαδή τα πανεπιστήμια. Δυστυχώς όμως παρατηρούμε και εδώ το ίδιο παράδοξο. Το φοιτητικό κίνημα που ιστορικά αποτελούσε πάντα μπροστάρη στους κοινωνικούς αγώνες και συνήθως δημιουργούσε τις συνθήκες για ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης, τώρα φαίνεται ανήμπορο να κινητοποιήσει τους φοιτητές και παρά τις μικρές νίκες που πετυχαίνει αδυνατεί να συνολικοποιήσει τα αιτήματα, να τους δώσει προοπτική και να φέρει αυτό το γνήσιο ελπιδοφόρο στίγμα που τόσο λείπει στην κοινωνία. Τα εμπνευστικά παραδείγματα του 06’-07’, ο Δεκέμβρης του 08’ ή το κίνημα των Πλατειών γαλουχούν τις νέες γενιές με παραστάσεις νίκης και μπορούν να πείσουν για τη σημασία του να αγωνίζεσαι – δεν αρκούν όμως για να μας δώσουν το μπούσουλα για τις νίκες της γενιάς μας. Χρέος μας λοιπόν σήμερα είναι η ανάγνωση των νέων στοιχείων της συγκυρίας, η συνειδητή επιλογή να αναμετρηθούμε με τα δύσκολα ερωτήματα που μας θέτει και το «ξεβόλεμα» από μια παλιότερη κατάσταση όπου τα κεκτημένα των παλιών μας νικών μας αρκούσαν.
Οι φοιτητές στη σημερινή κατάσταση λειτουργούν υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης η οποία έχει κάτσει για τα καλά πάνω στη ζωή τους εδώ και χρόνια. Η συνθήκη της Μπολόνια, που αποτελεί τον οδικό χάρτη της νεοφιλελευθεροποίησης του πανεπιστημίου, φαίνεται να κατάφερε μετά από 4 μνημόνια και αναρίθμητες μεταρρυθμίσεις να πετύχει πολλούς από τους στόχους της στο σήμερα. Οι φοιτητές αδυνατούν να αντιληφθούν το πανεπιστήμιο ως έναν κοινωνικό χώρο που μπορεί να στεγάζει πολύμορφες δράσεις και την εκπαιδευτική διαδικασία σαν κάτι πέρα από καλούς βαθμούς. Ακόμα και η κοινωνικοποίηση τους (πόσο μάλλον η πολιτικοποίηση) περιορίζεται στα χρονικά όρια των διαλειμμάτων από τα μαθήματα. Είναι φανερό ότι όλο και περισσότεροι φοιτητές αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους ως «περαστικό» μέσα στα πανεπιστήμια, καθώς παλεύουν καθημερινά σε έναν κοπιαστικό αγώνα δρόμο για την κατάκτηση του πολυπόθητου πτυχίου που θα τους βγάλει μια ώρα αρχύτερα στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας ή σε ένα νέο κυνήγι κάποιου επόμενου master/σεμιναρίου που θα προσδώσει μια παραπάνω εξειδίκευση στο βιογραφικό τους. Στη συνείδησή τους, τα πτυχία δεν μεταφράζονται σε κατοχύρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων, αλλά περισσότερο σε τίτλους «τιμής» για τα χρόνια που έφαγαν στα θρανία.
Επίσης, όλο και περισσότεροι συμφοιτητές μας έχουν τη διπλή ιδιότητα του φοιτητή – εργαζόμενου, μην μπορώντας να ανταπεξέλθουν στα καθημερινά τους έξοδα, θυσιάζοντας και κομμάτι των σπουδών τους αλλά και της νεανικής τους ζωής. Τελικά, ο καθένας αντιμετωπίζει το δικό του «προσωπικό βάσανο» και κανείς δεν δείχνει να τον πείθει ότι τα βάσανα αυτά είναι κοινά για όλους. Έτσι και οι φοιτητικοί σύλλογοι απομαζικοποιούνται και η αποχή από της φοιτητικές εκλογές φτάνει πλέον στα όρια της κοινωνικής απονομιμοποίησης από τους φοιτητές και γίνεται βούτυρο στο ψωμί ανεξάρτητων και καθεστωτικών δυνάμεων που καιρό τώρα θέλουν να ξεμπερδεύουν με τον φοιτητικό συνδικαλισμό.
Η φοιτητική Αριστερά οφείλει επιτέλους να πάρει θέση για όλα αυτά. Οφείλει να διαχυθεί στον κόσμο των σχολών και να μην βλέπει ξεκομμένη τα προβλήματά του. Ο καιρός που αναστοχαζόμασταν για τα αίτια της ήττας έχει τελειώσει. Ο καιρός που μια συντήρηση δυνάμεων μας φαινόταν επιτυχημένο αποτέλεσμα έχει τελειώσει. Αν η Αριστερά δεν καταφέρει, τώρα που οι συνθήκες μοιάζουν δυσκολότερες από ποτέ, να σηκώσει το γάντι απέναντι στην απογοήτευση και την άχρωμη δυσαρέσκεια, θα ξεπεραστεί από την Ιστορία. Και μόνο η Αριστερά ενωμένη μπορεί να υπερβεί τον εαυτό της και να είναι πιστή σε αυτό το ραντεβού.
Είναι καιρός να σταματήσουμε να βλέπουμε τις καταστάσεις σαν «μια από τα ίδια» και να την κοιτάξουμε κατάματα ως τη μάχη της γενιάς μας. Μια μάχη για να ξαναδώσουμε νόημα στους συλλόγους και στη συμμετοχή των μελών στις διαδικασίες τους, ώστε να σπάσουμε την αποχή στην πράξη. Μια μάχη για να βρει ο καθένας τον εαυτό του σε αυτή και να κάνει το ατομικό πρόβλημα συλλογικό. Μια μάχη απέναντι ακόμα και σε μας τους ίδιους που μπορεί να πιστέψαμε για λίγο στις αυταπάτες του καπιταλισμού πως θα τη βγάλουμε καθαρή και να είχαμε τη συνείδησή μας καθαρή ότι παράλληλα αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον.
Ας ξαναθυμηθούμε ότι αν δεν κερδίσουμε μόνοι μας το μέλλον μας, δεν θα μας το χαρίσει κανείς.
Ας δείξουμε τι μπορεί να κάνει η Αριστερά ενωμένη και προσηλωμένη στον πραγματικό της στόχο.
Ας γίνουν οι φετινές φοιτητικές εκλογές ένα έναυσμα για αλλαγή πορείας χωρίς επιστροφή.
Ας δείξουμε, τελικά στους γονείς μας και τους παππούδες μας ότι κόντρα στην εποχή των τεράτων που μας κατακλύζουν εμείς θα ονειρευτούμε και θα χτίσουμε την κοινωνία που μας αξίζει.
ΣΤΙΣ 24/5 ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΕΝΩΤΙΚΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΕΑΑΚ – ΑΡΕΝ – ΑΡΔΙΝ» ΣΕ ΑΕΙ – ΤΕΙ!
Αναδημοσίευση από brigada.gr

.

.

Περισσότερα για εσάς

by anemosanatropis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...




Powered By BloggerTips.gr
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *