Να θυμηθούμε τότε που νικούσαμε (και πώς)


Του Άρη Τόλιου

Εκείνες οι εποχές και ότι τις έχουν θυμίσει ή θα τις θυμίσουν στο μέλλον θα είναι καταδικασμένες να χάσουν. Χάσαμε και εμείς, παρότι κερδίζαμε σε κάθε βήμα στη μεγάλη εικόνα. Δεν είναι απαραίτητο να ξαναπάμε όλη τη διαδρομή από την αρχή - απλώς να συνεχίσουμε από την τελευταία φορά που ήμασταν όλοι μαζί.


Η γενιά στην οποία ανήκω δεν πρόλαβε τα παλιά τα χρόνια, κάπου στα τέλη του 20ου αιώνα, όταν η Αριστερά στον χώρο των πανεπιστημίων ήταν ένα χάος.
Μια πανσπερμία σχημάτων κάθε είδους, που χαρακτηριζόταν ως «αυτόνομη/αυτόνομο» (οπωσδήποτε), ετεροπροσδιοριζόταν πολύ συχνά από την απόσταση που είχε από την ΚΝΕ, είχε αναζητήσεις ιδεολογικές στον γαλλικό και γερμανικό μεταμοντερνισμό, στρατηγικές στα πειράματα της Λατινικής Αμερικής και πολιτικές στο αντιπολεμικό κίνημα που την επόμενη πενταετία θα γνώριζε μεγάλες δόξες - όλα εισαγόμενα, φυσικά, μιας και τότε η ελληνική Αριστερά βρισκόταν στο σοκ της περιόδου '89-'92.
Σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, βεβαίως, δεν υπήρχε τότε μόνο το ΚΚΕ στην Αριστερά. Όμως, τότε, στην περίοδο του ΣΥΝ, χρειαζόταν τεράστια τόλμη για να επιχειρήσει κάποιος να γειώσει την πολιτική του στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Δεν ταίριαζε ο κυρίαρχα «δημοκρατικός», «συστημικός» και «κοσμοπολίτικος» λόγος του στο Πανεπιστήμιο. Ήταν η εποχή στην οποία από τη μία ήταν οι φοιτητές και από την άλλη, οι καθηγητές, οι διοικητικοί, τα κόμματα, οι άλλοι μισοί φοιτητές, όλοι οι προβοκάτορες κυβερνητικοί φοιτητές, οι φοιτητές - χαφιέδες, ο ΑΣΕΠ...
Ήταν η εποχή από την οποία έχουν προκύψει οι περισσότερες και καλύτερες ιστορίες τις οποίες τώρα θυμόμαστε και γελάμε, αλλά τότε «έκαιγαν» κόσμο - από τα κάθε λογής «ενδοαριστερά» ξύλα, χάθηκαν αμέτρητοι άνθρωποι από το κίνημα, διότι, κακά τα ψέματα, η μπουνιά του «συντρόφου» πονάει πιο πολύ.
Πως λοιπόν φτάσαμε ως εδώ; Πως φτάσαμε πάλι στο σημείο, όπου (πρέπει να) έχουμε ο ένας την ανάγκη του άλλου, όσες διαφορές κι αν (νομίζουμε πως) έχουμε; Πως φτάνουμε στις 24 Μαΐου 2017, όπου έχουμε κοινά «κατεβάσματα» ως προμετωπίδα στρατηγικής - παρότι και πάλι, λιγότερα από όσα θα έπρεπε να έχουμε;
Γι' αυτό χρειάστηκαν μια σειρά από ήττες, για άλλους μικρές για άλλους μεγάλες, για άλλους λιγότερες για άλλους περισσότερες, αλλά αμοιβαία στρατηγικές, ώστε να αντιληφθούμε τη σημασία που είχαν οι νίκες μας που προηγήθηκαν. Οι κοινές μας νίκες. Αυτές που σχεδόν τρέχαμε στα δικαστήρια για να διεκδικήσουμε την κηδεμονία τους.
Αυτές οι νίκες της γενιάς μας τελειώνουν το καλοκαίρι του 2015. Έκτοτε, τα περισσότερα κομμάτια της Αριστεράς προσπαθούν να αναδομήσουν το αντιμνημονιακό μπλοκ, το μέτωπο που στο «ΟΧΙ» είπε όλα αυτά που ήθελε να πει τόσα χρόνια, το ανάχωμα που σταματά μια καταστροφή που συνεχίζει να εκτυλίσσεται, μέρα με τη μέρα. Να το αναδομήσουν όμως βάσει ενός πολιτικού σχεδίου και ενός στρατηγικού στόχου και βάσει αυτών και όχι άλλων, να χτιστούν νέες πολιτικές ταυτότητες πάνω σε υλικούς πολιτικούς όρους.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως πως αυτές οι νίκες της γενιάς μας ξεκινάνε το 2006 - σπουδαία περίοδος για εμάς τότε, πολύ φωτεινή. Κινήματα πόλης, ριζοσπαστικοποίηση και μαζικοποίηση, εκλογικές νίκες, δημιουργία ΑΡ.ΕΝ. αλλά κυρίως, φοιτητικό κίνημα, μαζικό και ενιαίο: η ατμομηχανή που φέρνει τη νεολαία στο προσκήνιο.
Για οποιονδήποτε στο ηλικιακό φάσμα των 20-35, ο «Μαϊούνης» του '06-'07 είναι πλέον μυθικός, ακόμα κι αν δεν τον έζησε. Γιατί όμως ήταν τόσο σπουδαίος;
Ένα συστατικό στοιχείο του κινήματος του ’06-’07 ήταν η λογική του «όλοι μαζί ή τίποτα». Εξαίρεση αποτέλεσε το ΚΚΕ, η ΚΝΕ και η ΠΚΣ που με την τότε στάση τους έμπλεξαν σε έναν πολύ άσχημο στρατηγικό κόμπο – ήταν τόσο προφανές πως το κίνημα θα άφηνε το αποτύπωμα του στην Ιστορία αν ήταν πανεκπαιδευτικό και παλλαϊκό.
Το φοιτητικό κίνημα πάτησε πάνω στις πλάτες υπαρκτών πολιτικών χώρων, οι οποίοι διέθεσαν τεράστιες δυνάμεις σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο για να πολλαπλασιάσουν τον αντίκτυπο της κοινωνικής διαθεσιμότητας των φοιτητών, όπως αυτός διαφαινόταν σε συνελεύσεις, καταλήψεις και πορείες. Αυτό ούτε κάνει το συγκεκριμένο κίνημα «χειραγωγούμενο» ούτε «αυθόρμητο». Πρόκειται για μια σπάνια έκλαμψη στη ζωή της «μετασοβιετικής» Αριστεράς στην Ελλάδα και ίσως η πιο πρόσφατη περίπτωση στην ιστορία των νεολαιίστικων, κοινωνικών ή και εργατικών κινημάτων, όπου υπήρχε πολιτικός σχεδιασμός και προετοιμασία (σε αντίθεση με τις «Πλατείες»), κατάφερε να παράγει πολιτικό προϊόν που δεν εξατμίστηκε (σε αντίθεση με τον «Δεκέμβρη») και δεν προδόθηκε (σε αντίθεση με το «Δημοψήφισμα»).
Η «μαγκιά» της δε ήταν πως ακριβώς δεν υπήρξε ενιαία. Πως ήταν μια πραγματική στρατηγική συμμαχία ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και φορείς, με πλήρη συνειδητότητα απέναντι σε έναν κοινό εχθρό και απόλυτο γνώμονα το αποτέλεσμα. Δίπλα ο ΕΑΑΚίτης της σχολής μου, στόχος η ακύρωση της αναθεώρησης του άρθρου 16 και ενδιάμεσα με συμβολικούς όρους η Μαριέττα Γιαννάκου και με φυσικούς τα ΜΑΤ. Τίποτα άλλο.
Όλα έμοιαζαν εντελώς διαυγή. Στόχος-μέσο-αποτέλεσμα.
Εκτιμώ πως κάπως έτσι πρέπει να βαδίσουμε από σήμερα στα Πανεπιστήμια. Με όρους στόχου, μέσου και αποτελέσματος και κυρίως, υπέρβασης. Υπέρβασης των αγκυλώσεων, γιατί προφανώς σήμερα όλοι έχουν ανάγκη όλους και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε στο πετσί μας.
Η επιλογή να γυρίσεις στο χάος υπάρχει πάντα: να βάλουμε σε όλα φωτιά και να γυρίσουμε στα καβούκια μας και στην ασφάλεια των βεβαιοτήτων μας. Γιατί όχι, να δώσουμε χώρο στο ανυπόληπτο και ανεκδιήγητο κυβερνητικό "Bloco" να καταλάβει και επιπλέον χώρο στα ακροατήρια των δημοκρατικών και αριστερών φοιτητών από αυτό που θα αντιστοιχούσε στην θολότητα του. Υπάρχει η επιλογή να προσπαθήσουμε να τα ξαναχτίσουμε όλα από την αρχή, αφού τα γκρεμίσουμε ολοσχερώς.
Το μόνο που θα χρειαστεί για μια τέτοιου είδους αυτοκτονία είναι να κλείσουμε τα αυτιά μας σε ότι διδάγματα πήραμε για περίπου μια δεκαετία, να ξεχάσουμε ότι κάποτε όντως νικούσαμε και να θυμηθούμε τις παλιές «καλές» εποχές που έπεφτε και καμιά σφαλιάρα παραπάνω μεταξύ μας, ακόμα κι αν όλοι μαζί «τρώγαμε πέντε και βάζαμε ένα».
Εκείνες οι εποχές και ότι τις έχουν θυμίσει ή θα τις θυμίσουν στο μέλλον θα είναι καταδικασμένες να χάσουν. Χάσαμε και εμείς, παρότι κερδίζαμε σε κάθε βήμα στη μεγάλη εικόνα. Δεν είναι απαραίτητο να ξαναπάμε όλη τη διαδρομή από την αρχή - απλώς να συνεχίσουμε από την τελευταία φορά που ήμασταν όλοι μαζί.

αναδημοσίευση από brigada.gr

.

.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Περισσότερα για εσάς

by anemosanatropis

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *





Powered By BloggerTips.gr