Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

«Ο φασισμός δεν ορίζεται από τον αριθμό των θυμάτων, αλλά από τον τρόπο που τα σκοτώνει».


Ο φασισμός είναι κατά πολλούς ένα οικοδόμημα σύμφυτο του καπιταλισμού, ο οποίος όμως ξεκινάει αρχικά ως κίνημα με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά που κατά βάση στηρίζεται στο «να προσφέρει» άλματα λογικής στις καταπιεσμένες μάζες, ώστε να μπορεί να τις αποσυσπειρώνει και να τις αποπροσανατολίζει, ενώ πρώτα παρουσιάζεται ως "κίνημα" κι αργότερα αποκτά ιδεολογικό και κομματικό πλαίσιο.

Τούτου δοθέντος, η χθεσινή επίθεση στο φοιτητή δεν αποτελεί ούτε μεμονωμένο περιστατικό και, δυστυχώς, ούτε αναπάντεχο. Εδώ και περίπου δύο χρόνια λαμβάνει χώρα η δίκη της Χρυσής Αυγής, η οποία αν και αποτελεί μία εκ των πιο σημαντικών δικών των τελευταίων δεκαετιών στη Ελλάδα, και μάλιστα αφορά άμεσα την κοινωνία, έχει μείνει στο παρασκήνιο, τόσο με ευθύνη των ΜΜΕ όσο και των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων αλλά και της ίδιας της κυβέρνησης.
Δίκη που εν πολλοίς, η μέχρι τώρα τροπή της έχει βγάλει "λάδι" της ηθικές αυτουργίες των αρχηγικών στελεχών της, και τους δίνει το ελεύθερο να συνεχίζουν να περιφέρονται ανενόχλητοι, εντός και εκτός Βουλής, από τη Λέσβο ως και την αυριανή επίσκεψη τους στα Χανιά, για τα εγκαίνια των νέων τους γραφείων. Δηλαδή, οι δολοφόνοι, μαφιόζοι, ναζί μισάνθρωποι, έχουν πάρει το ελεύθερο από την ελληνική δικαιοσύνη, κι εν τέλει από την Ελληνική πολιτεία, να εμφανίζονται ΑΚΟΜΑ, ως επίσημος κομματικός φορέας με δικαίωμα λόγου και παρουσίας στη δημόσια σφαίρα.
Και αφού, λοιπόν, αυτό είναι μία κοινώς αποδεκτή κατάσταση από το κυρίαρχο σύστημα, είναι ξεκάθαρο πως το ζήτημα του φασισμού, ούτε κλείνει ούτε λήγει σε δικαστικές αίθουσες και κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις. Ό,τι προκύπτει εκεί, δεν παραμένει παρά ένα καλοστημένο σόου, που παρέχει την απαραίτητη δόση ριζοσπαστικότητας και αντίδρασης από μεριάς νεοφασιστών στο πλαίσιο αβεβαιότητας κι ανασφάλειας που έχει δημιουργήσει ο εφιάλτης των μνημονίων και της κοινωνικής εξαθλίωσης.
Ενώ, λοιπόν, από τη μία έχει στηθεί το πλαίσιο της αποχαύνωσης του Survivor, της εργασιακής ανασφάλειας κι ανεργίας, του ξεπουλήματος των τελευταίων δημόσιων αγαθών στο βωμό του χρέους, από την άλλη οι ειδήσεις για αυτοπυρπολισμούς και αυτοκτονίες προσφύγων, για ανενόχλητους φασίστες επί χρόνια σε θέσεις καθηγητών σε σχολεία ( υπόθεση του Βασ. Μακρυπούλια σε γυμνάσιο της Λέσβου) και ξυλοδαρμοί σε φοιτητές που απλά "τους ενόχλησε κάποιο διακριτικό που είχε στην τσάντα του", αποτελούν το παρόν που βιώνουμε σήμερα, θα πρέπει να παλέψουμε ώστε να αποτελέσει παρελθόν από την κοινή κοινωνική πραγματικότητα.
Για να μην συνεχίσουμε να μετρούμε θύματα, να εξαλείψουμε τον "τρόπο που τα σκοτώνει"...

*Ζαν-Πολ Σαρτρ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Powered By BloggerTips.gr